یک چشم من اندرغم دلدار گریست.

چشم دگرم حسود بود و نگریست

چون روز وصال آمد او را بستم

گفتم نگریستی نباید نگریست...

((مولانا))

ای کاش می دانست،لحظه ها بارفتنش...!چقدردلگیرند.

ای کاش می دانست بارفتنش،اقاقی هاچه زود می میرند.

وای کاش می دانست که بعدرفتنش،قناری هاغصه می گیرند.

وقت رفتن...،

برای آخرین باربه چشمانم نگاه کردی

نگاه من تورا می خواست،

ولی توانکارمی کردی.

به فرداها قسم خوردی

که هرگزبرنمی گردی،

و من تنها گریه می کردم

تاتوازشهرم سفرکردی.

(س- سکوت) 

نرو...                    

تنهام نذار،تنها می میرم

                   نرو...                   

پیشم بمون،بی تومن خیلی غریبم

نرو...                   

تومیدونی به عشق تواسیرم

                 نرو...                 

نذاردستات وتودست دیگه ای ببینم.

که من باتوبودن رابرای باتوبودن دوست می دارم.

امروز،درغروب یک روزپاییزی

آنچنان که برگهای خشکیده می خوانند

سرود زنده بودن را،

من ازتومی گویم باغروبی که سوی خاموشی است،

ونسیمی که بی ثمر دنبال تومی گردد

تا بگویدحرفها وعقده هایش را.

من تنها به دنبال تومی گردم

باحسرت وتردید نگاهی که

معصومییت چشمان توراکم داشت.

ومن تنها به دنبال تومی گردم

درشامگاهی که دیگربار

آرزوی خیس توراباخود داشت.

باتلخیص ازمجموعه ی عاشقانه ها(س-سکوت)

گم کرده ای دارم دراین دنیا

کجا رفته نمی دانم ...

به دیدارش منتظرهستم

که شاید روزی بازآید.

چه شبهایی سحرکردم

به امیدی که می آید...

مرا از این انتظارکور

ازاین ((مقصود بی مقصد))

که می دانم خود دلیلش چیست می راند...

به این امید که می آید...

به هر خط فریب آرزویی دل بستم

به هرراهی که می گفتی تو منچشم نظربستم.

ولی افسوس رفت و گذشت از من

همچو ابری سایه وار ازمن

نه دستش را تکان می داد

نه لبخندی به من می زد...!

باتلخیص ازمجموعه ی صدای سکوت

من یادگرفتم...

که دراین تنهایی،

  پروانه ی کوچک احساسم را  

با انعکاس آبی پنجره پروازدهم، 

وبه یادت باشم.

من یادگرفتم...

         یادگرفتم،        

که تنهاباشم.

ودراین تنهایی

همیشه عاشق باشم. 

حریم عشق را درگه بسی بالاترازعقل است

کسی آن آستان بوسد که جان درآستین دارد.

وسکوت...!

 وسعت فریادمن بود...،

 آنگاه که به پرتگاه درون لغزیدم.

لغزیدم

و خوب فهمیدم...

که هرگزعاشق نشوم.

 کاش می شد، لباس آسمان را به دامانت وصله می کردم

تا زمین زیرپاها یت ازباران شادی همیشه نمناک وترباشد.